Τετάρτη 2 Απριλίου 2025 -Γυμνάσιο Ρεντίνας, 1974-Κύπρος της Βικτόρια Χίσλοπ (διασκευή)
(Υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί: Σκέκλιου Αλεξάνδρα, Κουτσιμάνη Σταματία) Παρουσιάζονται τα ιστορικά γεγονότα από την αποτίναξη της αγγλικής κυριαρχίας στην Κύπρο μέχρι την εισβολή των Τούρκων στο νησί το 1974. Πρωταγωνιστούν δυο οικογένειες , μία Ελληνοκυπρίων και μία Τουρκοκυπρίων. Παρακολουθούν και ακολουθούν την εξέλιξη των γεγονότων. Διαπλέκονται οι σχέσεις τους.
Τη θεατρική ομάδα εμψυχώνει και στηρίζει η συνταξιούχος εκπαιδευτικός Ρούσσου Σοφία , μέλος θεατρικών ομάδων στο Σταυρό Θεσσαλονίκης και στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ Β ΚΑΙ ΤΗΣ Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Εκπληκτική η ερμηνεία μαθητών και καθηγητριών. Με ταρακούνησε το βίντεο. Η κυρία Κουτσιμανή και η κυρία Σοφία έκλαιγαν! Μεγάλο θέατρο,ωραίος χώρος. Μπήκα μέσα στη σκηνή και ένιωσα συναισθήματα!Με βοήθησαν τα παιδιά-ηθοποιοί και οι καθηγήτριες-ηθοποιοί. Πώς μπόρεσε η κυρία Κουτσιμανή και έκλαψε μπροστά σε ολόκληρο θέατρο;Και πόση συγκίνηση είχε! Πόνεσα,λυπήθηκα… Οι ηθοποιοί είχαν πάθος πάνω στη σκηνή και ήξεραν ταλόγια τους. ‘Εχουν ταλέντο. Πώς μπόρεσαν οι μαθητές να μάθουν από έξω τόσα λόγια! Τρομερές ερμηνείες και ντυσίματα! Το θέμα ήταν η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Η Τουρκάλα μάνα ήταν υπέροχη! Έπαιξαν θαυμάσια τα παιδιά του σχολείου μας, άσχετα αν μπερδεύτηκαν λίγο. Εντυπωσιακή η ερμηνεία της κυρίας Κουτσιμανή! Τα παιδιά είχαν να πουν δύσκολα λόγια. Το σενάριο, οι ρόλοι,το σκηνικό ήταν δραματικά.Υπήρχαν μηνύματα. Μοναδική η εμπειρία με την κυρία Σκέκλιου στον ήχο! Ατμόσφαιρα και ωραία κοστούμια!Ο τρόπος παιξίματος και οι ηθοποιοί ήταν απίστευτα! Το θέμα πέρασε στους ρόλους. Μάζεψαν τους άντρες, για να πολεμήσουν, όμως δεν είχαν όπλα. Ο Αλί δεν επέστρεψε ποτέ σπίτι του.. Δύσκολα χρόνια, δράματα… Συγκίνηση. Πήρα μια ιδέα για τα χρόνια εκείνα. Οι ηθοποιοί που έπαιζαν τους συγγενείς των θυμάτων μας περιέγραψαν εμπειρίεςτρόμου.Είχαν καλή συνεργασία και μπήκαν στο πετσί του ρόλου. Πόσο διαφορετικά ήταν εκείνα τα χρόνια! Οι Τούρκοι δεν είχαν συμπόνοια και ανθρωπιά μέσα τους και σκότωναν και ταλαιπωρούσαν παιδιά, άντρες, μητέρες. Επίσης κάποιοι Έλληνες που είχαν φίλους Τούρκους έπρεπε να τους αποχωριστούν λόγω της εισβολής. Οι Τούρκοι στρατιώτες δεν ενδιαφέρονταν καθόλου για τις οικογένειες και τα παιδιά. Σκότωσαν τονάντρα μιας γυναίκας χωρίς δεύτερη σκέψη και πέταξαν το μωρό της από τα χέρια της. Εισέβαλαν οι Τούρκοι στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου το 1974 και χρειάστηκαν πολλοί άντρες για να τους αντιμετωπίσουν και εκατοντάδες μάνες έχασαν τα παιδιά τους. Όσα έλεγαν και έκαναν οι ηθοποιοί ήταν αλήθεια… Συγκλονίστηκα από τα γεγονότα. Έλληνες και Τούρκοι ένιωθαν αγωνία και τρόμο από τους Τούρκους και τους πραξικοπηματίες. Μάθαμε αρκετά που δεν γνωρίζαμε.Βιαιότητες,σφαγές. Όλοι έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ή να βάλουνε έπιπλα πίσω από τις πόρτες… Ήρθα στη θέση μιας μητέρας που έβλεπε τη ζωή της να αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη και να χάνει το παιδί της χωρίς να το ξαναδεί ποτέ. Έπρεπε να φύγουμε από το σπίτι μας χωρίς προορισμό…. Μου δόθηκε η ευκαιρία να διηγηθώ τέτοια τραγικά γεγονότα…. αυτά που συνέβησαν στην Κύπρο. Με δυσκολία μπόρεσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να μην ξεσπάσω σε κλάματα. Πώς θα ένιωθαν άραγε οι οικογένειες που περίμεναν άυπνες την επόμενη μέρα;