Το εργαστήριο πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Γιάννη Τσιπέλη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΠΕΛΗΣ -ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Θεατρικές σπουδές 1.Υποκριτική στο Θεατρικό Εργαστήρι Άρατος 2. Σκηνοθεσία στην σχολή tabula rasa 3. Πιστοποίηση στην ανάλυση θεατρικών κειμένων 4. Μεταπτυχιακό στην θεατρολογία με κατεύθυνση: υποκριτική, σκηνοθεσία 5. Ίδρυση θεατρικής ομάδας ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ το 2017, αναγνωρισμενη απο το υπουργείο πολιτισμού 6. Εργα που ανέβηκαν: Το σπίτι της Μπέρναρντ Άλμπα, Ματωμενος γάμος του Λόρκα. Δέκα μικροί νεγροι της Αγκάθα Κρίστι, ,Έχεις την Δύναμη του Μαστροσιμόνε, Το δωμάτιο των ρόδων του Τομά κ.α.
Τα παρακάτω κείμενα αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους μαθητές και τις μαθήτριές μας:
«Στάθηκε μπροστά στην πόρτα.
Ήθελε να μπει, αλλά δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε.
Άκουσε φωνές από μέσα.
Πήρε μια βαθιά ανάσα
και χτύπησε.»
«Να ακουστείς»
Στέκομαι στο κέντρο της αίθουσας και όλοι με κοιτούν.
Δεν μιλά κανείς.
Ακούω μόνο την ανάσα μου.
Σκέφτομαι τι θα γίνει αν κάνω λάθος, αν γελάσουν, αν σωπάσω ξανά.
Τα χέρια μου ιδρώνουν, τα πόδια μου βαραίνουν.
Θέλω να φύγω.
Όμως μένω.
Σηκώνω το κεφάλι.
Παίρνω χρόνο. Παίρνω αέρα.
Δεν φωνάζω. Δεν κρύβομαι.
Λέω την πρώτη λέξη καθαρά.
Και τότε καταλαβαίνω πως δεν χρειάζεται θάρρος για να μιλήσεις, αλλά να αποφασίσεις να ακουστείς.
Μπροστά στους άλλους μαθαίνω να ακούω τη σιωπή και να τη μετατρέπω σε φωνή, παρουσία και ευθύνη λόγου, τώρα εδώ μαζί τους, χωρίς φόβο, χωρίς μάσκες πια.
«Η σειρά»
Καθόμαστε όλοι στην ίδια σειρά, κάθε μέρα.
Τα ίδια θρανία, οι ίδιες φωνές, τα ίδια αστεία.
Κι όμως σήμερα κάτι είναι αλλιώς.
Κανείς δεν μιλά.
Κοιτάζω μπροστά μου και σκέφτομαι αν πρέπει να πω αυτό που γύριζε στο κεφάλι μου όλη νύχτα.
Δεν είναι κάτι μεγάλο.
Δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλά αν δεν το πω, θα μείνει μέσα μου.
Νιώθω τα βλέμματα, ακόμη κι όταν δεν με κοιτούν.
Θέλω να κρυφτώ πίσω από το θρανίο, να γίνω αόρατος.
Ο χρόνος περνά αργά.
Κι έπειτα, χωρίς να το καταλάβω, σηκώνω το χέρι.
Η καρδιά μου χτυπά δυνατά.
Η φωνή μου τρέμει.
Μιλάω.
Και για πρώτη φορά νιώθω πως η θέση μου στη σειρά άλλαξε.
«Δεν ήταν αστείο»
Στην αρχή γελούσαν.
Είπαν πως ήταν πλάκα.
Κι εγώ χαμογέλασα, για να μη φανεί.
Κάθε μέρα όμως η πλάκα γινόταν πιο βαριά.
Ένα σχόλιο.
Ένα βλέμμα.
Ένα σπρώξιμο στον διάδρομο.
Άρχισα να περπατάω πιο γρήγορα.
Να μιλάω λιγότερο.
Να κάθομαι πίσω.
Δεν είπα τίποτα.
Γιατί νόμιζα πως αν σωπάσω, θα τελειώσει.
Αλλά δεν τελείωσε.
Σήμερα δεν γέλασα.
Δεν κοίταξα κάτω.
Σήκωσα το κεφάλι.
Η φωνή μου έτρεμε, αλλά βγήκε.
Δεν ζήτησα συγγνώμη.
Δεν φώναξα.
Είπα μόνο:
«Σταμάτα».
Και για πρώτη φορά, η σιωπή δεν ήταν δική μου
